Naast een negatieve ervaring van sociaal isolement kan je
eenzaamheid ervaren als een existentieel gevoel van vervreemding, het gevoel
dat er iets in je zit wat je met niemand kan delen en wat niemand begrijpt. Ik
wil het graag over die tweede vorm hebben.

Met hoe veel mensen je je ook verbonden kan voelen, soms
zijn er momenten waarop het voelt alsof je de enige op de wereld bent. Alleen
tussen al die mensen. Alsof niemand je begrijpt en je begrijpt zelf niet wat je
aanmoet met die rare wereld om je heen. Waar en met wie kan je delen wat er
echt in je speelt?

In dit wrange gevoel van vervreemding ligt een bijzondere
kracht verborgen. Want daar waar het wringt kan je vinden waar jij anders bent,
wat jouw unieke plek is. In eenzaamheid kan je zien hoe het anders kan en vind
je jouw unieke gave om die verandering in gang te zetten.

Het lezen van onderstaand vers uit de Tantraloka inspireerde
me om ook die positieve kant te verkennen, de waarde van eenzaamheid te zoeken.
Het is een vrij cryptische tekst, en je kan verschillende kanten op met de
vertaling.

Tantraloka
29, vers 91

“The
principal meaning of the word ‘solitude’ is said to be just the absence of
differentiated thought.” — Tantraloka 29, vers 91 (uitleg van Jayaratha)

Het Sanskriet woord wat hierboven wordt vertaald met ‘solitude’
(ekānta) heeft eigenlijk een heel positieve betekenis. Je kan
het niet alleen vertalen als ‘eenzaamheid’, maar ook ‘eenheid’, of ‘één zijn
met jezelf’. Het woord houdt exclusiviteit in, iets wat uniek is voor dat waar
het naar verwijst (in dit geval een goddelijk eenheidsbewustzijn, ‘the absence
of differentiated thought’).

Het kan ook verwijzen naar een geheime plaats voor
meditatie, waarheen jij alleen de weg kent, en waar veel waardevols te vinden
is. Wanneer je je eenzaam voelt maak je dus contact met die bron in jezelf, met
iets wat helemaal alleen van jou is.

De uitdaging is om het gevoel van eenzaamheid te doorvoelen
en omarmen, om er zo diep in te duiken tot je bij het punt komt waar je echt
volledig eenzaam bent. Hiervoor moet je eerst het oordeel loslaten dat dit een
slecht gevoel is, het wil je iets vertellen. Als de eenzaamheid nog steeds erg
negatief voelt en je er het liefst van weg wilt rennen, dan kan het verstandig
zijn er nog niet te diep in te gaan zitten, omdat dat de negatieve ervaring
voedt.

En dan is het de kunst om te blijven delen vanuit wat je in
die eenzaamheid voelt. Ook tijdens het proces, zodat je niet jezelf verliest en
zwelgt in eenzaamheid. Om in contact te blijven met de mensen om je heen
terwijl je tegelijkertijd de eenzaamheid in jezelf verkent. Maar zeker ook daarna,
wanneer je die diepte in jezelf gevonden hebt. Want door te delen wat jou uniek
maakt, door te leven vanuit het punt waar je denkt dat niemand je kan raken, ga
je echt in verbinding en kan er een gedeelde creatieve energie ontstaan.

Zo helpt eenzaamheid je te zien wat waardevol voor jou is,
en welke waarde jij anderen te bieden hebt. Het blijft verrassend dat wat je
deelt vanuit zo’n kwetsbare en eenzame plek in jezelf, zo gewaardeerd wordt.
Want pas wanneer je het deelt zullen mensen het gaan herkennen, en jou echt
zien.

Dus wanneer je je binnenkort eens eenzaam voelt, probeer dat
gevoel te zien als een bron, en ervaar wat er daaruit opwelt.


www.aghora.nl

Blijf op de hoogte van nieuwe blogs via de nieuwsbrief.

Wil je mij ondersteunen in het onderzoek wat ik doe en in de
verdere ontwikkeling van Aghora? Dan kan je via onderstaande link een vrije
donatie doen.